Αυτή η έρευνα χρησιμοποιεί μια ποιοτική συγκριτική ανάλυση πολιτικών, επιδιώκοντας να απαντήσει στο ερώτημα εάν οι φοιτητές/φοιτήτριες ΛΟΑΤΚΙ+ αναγνωρίζονται ως ομάδα με μειωμένες ευκαιρίες, που τους παρέχουν πρόσβαση σε πρόσθετη οικονομική υποστήριξη στο πλαίσιο των εθνικών προγραμμάτων Erasmus+ της Ελλάδας, της Αυστρίας και της Ιταλίας. Παρά τις ισχυρές δεσμεύσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την ισότητα στην εκπαιδευτική κινητικότητα, η εφαρμογή των κριτηρίων ένταξης παραμένει σε μεγάλο βαθμό στην ευθύνη των εθνικών φορέων, οδηγώντας σε σημαντικές ανισότητες. Χρησιμοποιώντας μια ποιοτική, πολυπεριπτωσιακή ανάλυση πολιτικών, η μελέτη εξετάζει νομικά κείμενα, εθνικές στρατηγικές και θεσμικές πρακτικές, αναδεικνύοντας τρία διακριτά παραδείγματα (μη) ένταξης.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι φοιτητές/φοιτήτριες ΛΟΑΤΚΙ+, ιδιαίτερα όσοι/όσες αντιμετωπίζουν οικογενειακή αποξένωση, οικονομική ανασφάλεια ή ανάγκες σχετικές με τη φυλο-επιβεβαιωτική φροντίδα υγείας, συναντούν μοναδικά και διασταυρούμενα εμπόδια που δεν αντιμετωπίζονται επαρκώς από τις γενικές κατηγορίες ευαλωτότητας. Η έλλειψη τυποποιημένων κριτηρίων μεταξύ των κρατών-μελών αποδυναμώνει τη δέσμευση του προγράμματος Erasmus+ για ένταξη, οδηγώντας σε άνιση πρόσβαση σε ευκαιρίες κινητικότητας. Η έρευνα αυτή υπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη αναγνώρισης της ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητας στα εθνικά πλαίσια επιλεξιμότητας, με την υποστήριξη δεσμευτικών εντολών σε επίπεδο ΕΕ και συστημάτων παρακολούθησης. Χωρίς τέτοιες συστημικές αλλαγές, η αρχή της εκπαιδευτικής ισότητας κινδυνεύει να παραμείνει επιφανειακή και όχι μετασχηματιστική, αφήνοντας τους/τις πιο περιθωριοποιημένους/ες νέους/νέες εκτός των ευρωπαϊκών προγραμμάτων κινητικότητας.